روش صحیح دستور دادن به کودک

یکی از شایع ترین مشکلات خانواده ها با دانش آموزان دستور نوشتن تکالیف است. مادر و پدر شاید ساعت ها مشغول گفتن تکالیفت را بنویس هستند. به طوری که دانش آموز بسیار کلافه می شود و از طرفی والدین و دانش آموز فرصت انجام هیچ فعالیت سرگرم کننده یا فرعی به غیر از نوشتن تکالیف را ندارند.

دستورهایی که معمولا مفید نیستند به شکل زیر می باشند :

 دوستور های زنجیره ای =  دوستور هائی که پشت سر هم به کودک داده می شود و او توانائی به خاطر سپردن آن را ندارد مثل این که بگوییم : دندانت را مسواک بزن ، موهایت را شانه بزن ، لباس بپوش بعد بیا صبحانه بخور .

بهتر است این دستور به واحد های کوچک تری تقسیم شود.

دستور های مبهم = کلمات و پیام هائی که برای دانش آموز قابل درک نیست مثل این که به او بگوییم پسر خوبی باش و تکالیفت را انجام بده . بجای این دستور باید پسر خوب را حذف کنیم و از او بخواهیم به ترتیب به چه صورتی با چه مدت زمانی تکالیفش را انجام دهد.

دستور های پرسشی = از او می پرسیم آیا الان حوصله داری تکالیفت را انجام دهی ؟ کودک لجباز حتما میگوید نه . والدی که از این نوع دستور استفاده میکند از قاطعیت کمی برخوردار است . دستور به کودک نباید همراه با عذر خواهی یا جمله پرسشی باشد .

دستور هائی که به دنبالش دلیل و منطق اورده شود = همین الان تکالیفت را می نویسی چون امشب کلی مهمون داریم و من وقت ندارم به کارهای تو برسم .

شکل جمله بندی این دستور ایراد دارد .زیرا میزان استرسی که والدین نسبت به مهمانی دارند به کودک منتقل می شود . بهتر است اول برای او توضیح دهیم که امروز قرار است چه کسانی در چه ساعاتی بیایند و چه اتفاقاتی قرار است در خانه رخ دهد بعد از او بخواهیم تکالیفش را انجام دهد.

نکات پایانی :

·        هر چه تعداد دستور کمتر باشد و جملات کواته باشد مفید تر است .اگر در یک جمله نتوانستیم دستوری به فرزندمان بدهیم بهتر است اصلا از او چیزی نخواهیم .

·        دستور مشخص و خاص باشد

·        جمله مثبت به کار ببریم

·        هنگام گفتن کلمات آرام صحبت کنیم ، در حالت نشسته طوری که هم اندازه و هم قد کودک باشیم

·        به اطاعت از دستور پاداش کلامی بدهید

·        بدون تهدید و با قاطعیت دستور بدهید